KONFERENCJA PRASOWA

Bardzo serdecznie zapraszamy na konferencje prasową poświęconą Oratorium Dance Project oraz następnych planach wakacyjnych Chorei, która odbędzie się 19 czerwca (wtorek) w ogródku KluboKawiarni Spaleni Słońcem w Off Piotrkowska o godzinie 12.00.

W sprawie wywiadów z uczestnikami i koordynatorami projektu oraz wszelkich materiałów prasowych Oratorium Dance Project prosimy o kontakt z koordynatorem promocji:

Berenika Barczak

T: 501 221 532

@: barczak.berenika@gmail.com


Zdjęcia do pobrania

/ Zdjęcia do pobrania web/press /



Historia Teatru CHOREA

Stowarzyszenie Teatralne CHOREA działa od 2004, należą do niego muzycy, śpiewacy, kompozytorzy, tancerze, plastycy, aktorzy – praktycy i teoretycy, skupiający swoją działalność wokół sztuki teatru. Większość aktorów CHOREI znała się wcześniej, przed oficjalnym powołaniem Stowarzyszenia, dzięki wspólnej działalności artystycznej, wspólnym projektom teatralnym i pracy nad spektaklami. Kolejne osoby, które dołączały do grupy to głównie uczestnicy warsztatów oraz spotkań organizowanych przez Teatr CHOREA. Do Łodzi CHOREA przyjechała w 2007 roku i od tej pory posiada swoją stałą siedzibę w budynkach dawnych fabryk Scheiblera przy ul. Tymienieckiego 3, gdzie wraz z Łódź Art Center powołała do życia Fabrykę Sztuki. W Fabryce Sztuki CHOREA koordynuje działalność teatralną, dydaktyczną i edukacyjną.

CHOREA w początkach pracy twórczej, prowadząc badania nad źródłami tańca i muzyki, eksplorowała kulturę Antyku. Tym zajmowały się „Orkiestra Antyczna” prowadzona przez Tomasza Rodowicza i Macieja Rychłego oraz „Tańce Labiryntu” prowadzone przez Dorotę Porowską i Elżbietę Rojek. CHOREA powstała z połączenia tych dwóch formacji. Wyniki swych początkowych poszukiwań artyści CHOREI zaczęli stykać ze współczesnymi formami teatru, tworząc nowatorskie i dynamiczne spektakle, w których konfrontują się tradycja i nowoczesność.

Obecnie zespół koncentruje się na problematyce i kondycji współczesnego człowieka – inspirując się wielkimi reformatorami teatru: Kantorem, Wyspiańskim, Grotowskim oraz wielkimi myślicielami i artystami np. Wittgensteinem i Herbertem – tworząc własną metodę pracy i nowy sposób tworzenia współczesnego teatru. Twórcy CHOREI nie zajmują się już rekonstruowaniem antycznej formuły. Deklarują artystyczne podejście do zagadnienia Antyku i na jego bazie tworzą oryginalną metodę pracy, łączącą formy współczesnego teatru - nowatorskie techniki ruchu i tańca, nowoczesną muzykę oraz współczesny materiał literacki - według idei antycznej trójjedni. W teatralnym działaniu wyrażonym nowatorskimi środkami scenicznymi poszukują form aktywności źródłowej i naturalnej.

Zespół Teatru CHOREA wytworzył własną technikę treningu, polegającą na pracy z ciałem, głosem i rytmem, pracy z partnerem i pracy w grupie. Istotna w metodzie CHOREI jest zespołowość, umiejętność laboratoryjnej, wspólnej pracy, a jednocześnie troska o to, by ciało zbiorowe nie wykluwało się kosztem indywidualności każdego z jego członków. Celem metody jest badanie materii ruchu, dźwięku i słowa, połączonych w integralną całość, poprzez zerwanie ze sposobami ich wzajemnej ilustratywności. Rozbudzenie całego ciała i intensywny trening tworzą obecność sceniczną, która na nowo integruje wszystkie te elementy. Trójjedyne działanie aktora niczego nie opowiada, nie ilustruje, nie kopiuje i nie udaje, bo działa on w pełni. Komunikuje i dotyka, poprzez jednoczesne uruchomienie wszystkich środków ekspresji jakie posiada twórca. Dźwięk w tańcu, rytm w geście, słowo w ciele. Nierozerwalna jednia. Nowy, intensywny język teatru. Nowa, pełna teatralna perspektywa.

Teatr współpracuje z wieloma grupami i artystami z Polski i ze świata, m.in. z brytyjską grupą Earthfall, amerykańskim choreografem Robertem Haydenem, mistrzem tańca Butoh Kanem Katsurą z Japonii, grupą NeTTheatre z Lublina, Teatrem Kana ze Szczecina, warszawską Trupą Czango, Teatrem Brama z Goleniowa oraz z wieloma indywidualnymi, doświadczonymi i uznanymi artystami, jak również z amatorami, studentami, wolontariuszami, ludźmi pełnymi ciekawości świata, poszukującymi i aktywnymi.

Teatr regularnie prowadzi cykle warsztatów teatralnych: „Ciało-Rytm-Głos”, „Alfabety Sceny”, „Lekcje Antyku”, a wraz z Fabryką Sztuki cykl edukacyjnych warsztatów artystycznych “Wtorki w Fabryce Sztuki" (2010) oraz "Akademię Twórczych Umiejętności” (2011).

Między 13 a 21 sierpnia 2010 roku odbyła się pierwsza edycja Festiwalu Teatralnego “RETRO/PER/SPEKTYWY: CHOREA Łódź 2010″ zorganizowanego przez zespół teatru. Na drugą edycję Festiwalu zapraszamy w 2012 roku.


 

CHOREA - definicja

Choreia, organiczna jedność trzech: rytmicznego ruchu i gestu, granej bądź wybijanej miarowo melodii i śpiewanego słowa, narodziła się ze zbiorowego przeżycia świętości.

Edward Zwolski, Choreia. Muza i bóstwo antycznej Grecji

Z Antyku pochodzi rzecz najważniejsza dla nas, czyli choreia. Tak właściwie brzmi ten termin po grecku, chorea jest wersją zlatynizowaną. Choreia, zasada, która dotyczyła funkcjonowania teatru greckiego, […] od której nasze stowarzyszenie bierze swoją nazwę, określa wszystkie możliwe środki wyrazu aktora i zbiera je w jeden strumień, w jeden twórczy proces. Środki wyrazu, takie jak operowanie tekstem, ruchem, śpiewem, muzyką, tańcem, gestem – to wszystko jest jednością. To pojęcie, słowo-klucz określa, co w tej chwili jest dla mnie najistotniejsze w teatrze. Chciałbym, żeby było dla nas drogą i sposobem myślenia o teatrze – współczesnym, nie antycznym.

Tomasz  Rodowicz, Nasz Antyk wobec współczesności



Tomasz Rodowicz - Zamiast manifestu

CHOREA to kategoria którą zaczerpnęliśmy z historii antycznego teatru greckiego. Określa ona sposób funkcjonowania trzech elementów ekspresji - słowa, muzyki i ruchu - w działaniu pojedynczego aktora i grupy aktorów. Doświadczenie antyku naznaczyło początek naszych teatralnych poszukiwań, obecnie staramy się na nim nie fiksować, szukamy innych inspiracji. Nie próbujemy tworzyć rekonstrukcji, enklaw ani odtwarzać kontekstu estetycznego, który by pozwalał na najpełniejsze oddanie odległych i współczesnych tradycji, ale sięgamy po źródło, motyw, fragment i staramy się nim uderzyć, odbić od  fabrycznych murów, od kawałka blachy, rozpadającej się cegły i betonowej podłogi, by coś w sobie samych zobaczyć i usłyszeć.

Kategoria chorei jest dla nas pewnego rodzaju wzorcem, który staramy się poniekąd odtworzyć, a poniekąd przełamać, budując w ten sposób nową choreę. To poszukiwanie swojego miejsca i swojej drogi w bieganiu po moście pomiędzy czymś bardzo odległym a czymś bardzo współczesnym. Pomiędzy pytaniem kim mamy być, a pytaniem kim byli geniusze, którzy byli wygnani, płonęli za nas na stosach, lub kończyli w szpitalach psychiatrycznych. Wtedy Eurypides, Arystofanes, Artaud, Kantor, Herbert czy Grotowski zadają nam te same pytania.

NOWA CHOREA polega na tym, że zachowując zasadę organicznej trójjedni śpiewu, słowa i ruchu, staramy się tworzyć nowe jakości w teatrze, włączając w naszą pracę współczesną literaturę i muzykę oraz ekstremalny ruch, wywodzący się z technik tańca i eksperymentów radykalnych nurtów współczesnego teatru, opartych na ostrym, brudnym i brutalnym ruchu, który zawsze polega na obniżeniu środka ciężkości i działaniu w bardzo rozpiętych skalach znaczeń w przestrzeni. Jednocześnie musi być w to wpisany dźwięk, rytm i głos, słowo mówione i pieśń. Używamy nie tylko melodii i śpiewu, ale wszystkich dźwięków organicznych, które człowiek nosi w sobie i potrafi z siebie wydobyć. Posługujemy się pełnymi tekstami, czasami tylko fragmentami zredukowanymi niekiedy do sylab i pojedynczych dźwięków. Ciało muzyczne, ciało w ruchu, tworzy szczególną intensywność obecności aktora - uwiarygodnia przekaz.

NOWA CHOREA to próba poszukiwania innego sposobu komunikowania się, bardziej wymagającego wobec współczesnego aktora i widza. Dlatego że dotyka kluczowego problemu naszej kultury - a więc także sztuki i teatru - samoidentyfikacji, określenia kim się jest i w czym się jest. W gruncie rzeczy sprowadza się to do niezliczonych prób definiowania na różne sposoby tego, wokół czego można budować własną tożsamość, zachowywać indywidualną wrażliwość w obliczu pozornej wielokulturowości, wirtualizacji świata rzeczywistego, nowej, rewolucyjnej zmiany sposobu komunikowania się, gromadzenia i przetwarzania danych. Wobec utworzenia po raz pierwszy w historii globalnej świadomości i globalnej pamięci ludzkiego gatunku.

Po to jest teatr, żeby nie szukać tożsamości przez ścianę ekranu, przez zero-jedynkowe wartościowanie, ale usłyszeć bezpośrednio „w realu” od innego człowieka komunikat, w którym na różne sposoby będzie zadawane to samo pytanie: kim jesteśmy, w jaki sposób działamy, po co, dla kogo? Dlaczego jesteśmy jedynym gatunkiem, który wyrzyna sam siebie, pragnąc w głębi serca najbardziej miłości i obecności boga.

Tomasz Rodowicz


 

Tomasz Rodowicz

Aktor, reżyser, muzyk, pedagog, swego czasu historyk filozofii i pszczelarz.
Urodzony w 1951 roku w Warszawie. Absolwent Wydziału Historii Filozofii na Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie. Współzałożyciel pierwszego w Polsce ośrodka socjoterapii dla młodzieży uzależnionej od narkotyków. Współpracował z Jerzym Grotowskim w latach 1974-1979. Współtwórca Ośrodka Praktyk Teatralnych „Gardzienice” i jego członek w latach 1977-2003. Współzałożyciel Stowarzyszenia Teatralnego CHOREA i jego lider od 2004 roku. Dyrektor artystyczny Fabryki Sztuki w Łodzi od 2007 roku. Dyrektor artystyczny Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego RETRO/PER/SPEKTYWY CHOREA. Dyrektor artystyczny projektu ORATORIUM DANCE PROJECT CHOREA Łódź 2011.


Robert M. Hayden

Urodzony w 1971 roku, w USA. Profesjonalny trening i edukację rozpoczął jako gimnastyk i lekkoatleta w roku 1978, kontynował je do roku 1994. W roku 1992 rozpoczął studia BFA (Licencjat sztuki) na Wydziale Teatru i Tańca na Uniwersytecie Nowego Meksyku w Albuquerque, w Stanach Zjednoczonych.

Robert właśnie tak prowadził swój rozwój, swoje teatralne poszukiwania i pracę przez kolejne lata, uzupełniając go ćwiczeniami w zakresie innych dyscyplin, praktykowaniem innych form aktywności, a także warsztatów, np.: Ayengar and Hatha yoga, Aikido, Contact Improvisation (zajęcia prowadzili: Steve Paxton, Daniel Lepkoff, Kirstie Simpson, K.J. Holmes), Capoeira, Negocjacje w sytuacjach kryzysowych (Komenda Policji w Albuquerque, USA), Terapia Masażem (Crystal Mountain Massage School), Zajęcia z wsłuchania, razem z Pauline Oliveros (New York), Obecność zrównoważona razem Davidem Hykesem (Dania/Francja)

W latach 1995 – 1996 został zaproszony do pracy w Meksykańskim zespole teatru tańca UTOPIA  Danza-Teatro (Mexico City, Meksyk)
, którego dyrektorami artystycznymi  byli Marco Silva i tancerka zespołu Ultima Vez Vivian Cruz. Pracował z wieloma zespołami teatru tańca oraz niezależnymi choreografami :Billem Evansem (Albuquerque, New Mexico, USA)
), Keshet Dance Company (Albuquerque), Zack Fuller and Co. (New York), Trajal Harrell (New York) i Q-staff Theatre pod artystycznym przewodnictwem Richarda Van Schouwena (Albuquerque). Współpracował z Teatrem Ultima Vez, kierowanym przez Vima Vandekeybusa (Bruksela), spektakle: Blush (2002), Sonic Boom (2003), PUUR (2005), SPIEGEL (2006), MENSKE (2007) i filmach: Blush (2005), Here After (2007). Regularnie prowadzi warsztaty w Ultima Vez. w 2007 roku pracował jako kompozytor dźwięku, muzyk i wykonawca dla Debut-In Memory of Coming razem z Malą Kline (Słowenia). W 2009 roku był reżyserem, choreografem i wykonawcą w solowym projekcie Blood, Snakes, & Tongues (Słowenia) oraz wykonawcą w kolektywie OIsNotAcCompany w czasie tworzenia spektaklu Be Betwixt (Austria).

Podążajac tymi samymi kierunkami poszukiwań i studiów, którymi podążali na przykład Masuru Emoto, David Hykes, Pauline Oliveros, John Cage, w zakresie dźwięku i muzyki, Robert szuka powiązania efektu, który głos, dźwięk i współbrzmienie wywiera na żywych organizmach, z naciskiem na rozwój indywidualnej i wspólnej świadomości.

 


 

Tomasz Krzyżanowski - kompozytor

Kompozytor, aranżer, producent, multiinstrumentalista, od czasu do czasu aktor niezależny, entuzjasta przyrody. Wielki miłośnik rytmu, uzależniony od stukania palcami w meble. Nawet słone paluszki chrupie na pięć ósmych. Jak wygra milion, zbuduje własne studio nagrań. Jako wszechstronny muzyk czerpie inspiracje z różnych kręgów kulturowych i stylów muzycznych. Komponuje muzykę do spektakli teatralnych,  filmów, performance, animacji, gier komputerowych. Na stałe współpracuje z Teatrem Chorea z Łodzi, w którym od 6 lat kieruje pracą muzyczną. Jest autorem muzyki do spektakli Chorei: “Gry w Pana Cogito” reż. T. Rodowicz, “Antygona” reż. Dorota Porowska, “Grotowski – próba odwrotu” reż. Tomasz Rodowicz, “Spiewy Eurypidesa” reż. T.Rodowicz, “Wiatr w Sosnach” reż. Iga Zaleczna”, “Koguty, Borsuki I inne kozły” reż. Iga Załęczna, „Antyk/Trans/Formacja” - widowisko taneczno-muzyczne.


Maciej Maciaszek - kompozytor

Aktor, muzyk, trębacz, samouk, wykluczony. Edukację muzyczną rozpoczął w grójeckiej Orkiestrze Straży Pożarnej, gdzie na jednej lekcji nauczył się z której strony dmuchać w trąbkę i dlaczego tylko 3 wentyle. Nie porwały go jednak wtedy uroczyste marsze, ale Jazz, którego teorię zaczął potajemnie zgłębiać.

Jako niedoszły polonista i filolog indyjski rzucił studia, żeby wraz z paramuzyczną formacją Orkiestra Antyczna wskoczyć na alternatywne toplisty wykonując muzykę sprzed kilku tysięcy lat. Drogą przypadku stał się aktorem, gdy okazało się, że wspomniana grupa muzyczna jest tak naprawdę zakamuflowaną opcją teatralną.

W nowo-powstałej Chorei jako aktor, muzyk i kompozytor starał się usilnie przemycać wątki tzw. muzyki rozrywkowej by ostatecznie przyczynić się do wywrotowego projektu Antyk/Trans/Formacja. Jako, że nie chodzi ani do kościoła ani do Filharmonii w projekcie Oratorium Dance Project stanie się reprezentantem wykluczonej kultury sprzed Chrystusa i Bacha. Wciąż ma nadzieję, że da się ucywilizować barbarzyńcę... a może zbarbaryzować Cywilizację?


 

Hubert Zemler - perkusja

Hubert Zemler jest absolwentem warszawskiej akademii muzycznej w klasie perkusji. Jako muzyk o bardzo szerokich zainteresowaniach, współpracuje z artystami z wielu kręgów kulturowych i zespołami reprezentującymi różne style muzyczne między innymi Natu, Incarnations, Neurasja, Ritmodelia, Calle Sol, Babadag, Horny Trees. Oprócz regularnych koncertów w rozmaitych projektach, często eksperymentuje na pograniczu współczesnej muzyki klasycznej, free jazzu i improwizacji. W 2009 roku zdobył brązowy medal na międzynarodowej delfiadzie w Korei ( olimpiadzie przeznaczonej dla ludzi sztuki ) w kategorii perkusja solo. Wydarzenie to skłoniło go kontynuowania pomysłu grania koncertów solowych na instrumentach perkusyjnych. Jest aktywnym uczestnikiem warszawskiej sceny muzyki improwizowanej.


 

Mariusz Obijalski - fortepian

Rocznik 1986. Zaczął naukę muzyki w wieku 7 lat. Ukończył podstawową szkołę muzyczną w Olsztynie na skrzypcach, średnią na kontrabasie i wydział jazzu w ZPSM im. F.Chopina w Warszawie w klasie fortepianu jazzowego. Obecnie koncertuje, nagrywa i tworzy m.in. z Wojciechem Waglewskim, jego synami, Fiszem i Emade, Natalią Przybysz, Kasią Kowalską, Incarnations. W muzyce najbardziej ceni improwizację, niepowtarzalność i głębię. Jego największe inspiracje to Bill Evans, John Coltrane, Brad Mehldau.


 

Wojtek Traczyk - kontrabas

Wojtek Traczyk jest kontrabasistą, basistą, kompozytorem i improwizatorem od lat eksplorującym różne muzyczne style, poszerzając tym samym horyzonty, wzbogacając i stale przedefiniowując swój język muzyczny i zwiększając skalę i zakres doznań. Ostatnio, zainspirowany bardzo ciekawą preparacją kontrabasu, której autorem jest Huba Połoniewicz, nagrał płytę solo, która ukaże się niebawem nakładem Multikulti. Aktualnie pracuje nad jeszcze jednym projektym solowym, o którym na razie prawie nic nie mówi, a już napewno nie pisze w bio. Współpracował między innymi z Marią Peszek, Tworzywem Sztucznym, Zbigniewem Namysłowskim, Marcinem Maseckim, Władysławem Jagiełło i wieloma innymi. Obecnie gra między innymi z: Gaba Kulka, Sufity, Neurasja, Muzykoterapia, The Light, Kamil Szuszkiewicz Band, Młynarski Plays Młynarski, Kari Amirian, Natu.


 

Marcin Gańko - saksofony

Ukończył Akademię Muzyczną im. Fryderyka Chopina w Warszawie w klasie Krzysztofa Herdera.

Marcin jest twórcą muzyki i wszechstronnym instrumentalistą. Porusza się zarówno w muzyce klasycznej jak i improwizowanej. Jego nazwisko pojawia się na afiszach imprez jazzowych, popowych, smooth jazzowyh, latynoskich, hip hopowych, acid jazzowych, afro, wszelkich odmian muzyki klubowej, oraz muzyki klasycznej i współczesnej. Wziął udział w powstaniu krążków Calle Sol, Maanam, Kora Ola Ola, Muzykoterapia 1 i 2, Jazz Enginiers, Paresłów, Marcin Olak trio, Blast Muzungu, Easy Band All Stars, Afro Kolektyw life, Cafe Fogg1 i 2 , Kochaj i Tańcz, Spis Treści M.SADOWSKIEJ, life z koncertu Festiwalu Warszawskiej Jesieni komp. Magdaleny Długosz, oraz w nagraniu muzyki do filmów i przedstawień teatralnych Jacka Grudnia, Pawła Mykietyna, Oleny Leolenko,Janusza Bogackiego. Współtworzy projekty klubowe i współpracuje z dj-ami. Muzyk sesyjny.


 

Mateusz Cieślak

 

Śpiewak operowy, aktor, manager kultury. Ukończył Akademię Muzyczną w Łodzi na wydziale wokalno – aktorskim, Podyplomowe Studium Menedżerów Kultury w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie.

Swoją pasją, entuzjazmem i zaangażowaniem w problemy Łodzi i jej mieszkańców zaraził szereg artystów, lokalnych samorządowców i sponsorów w promowanie aktywnego uczestnictwa w kulturze i sztuce młodzieży w regionie łódzkim. Pomysłodawca i koordynator Oratorium Dance Projekt.

Zdjęcia do pobrania web/press http://odp.photomafia.pl/
newsletter Zapisz
Szukaj Szukaj
facebook youtube